موارد تجویز آنتی بیوتیک در دندانپزشکی

درمان عفونت های دهان و دندان با شروع حاد : که علائم آن می تواند وجود تورمی در دهان که دردناک یا حداقل نسبت به لمس حساس باشد چنین تورمی ممکن است در فاز سلولیت و دارای قوام سفت یا در فاز آسبه و تجمع چرک دارای قوام نرم باشد بدیهی است که در تورم های نرم دارای تموج درناژ باید انجام شود. علاوه بر این علت تورم جستجو و کشف شود و عامل حذف گردد. در عفونت های دندانی در مرحلۀ اول استویت پری اپیکالی را داشته که عفونت در استخوان آلوئل متمرکز است دندان به دق حساس و غالبا مختصری دندان بیرون زده است. ولی هیچ تورمی در بافت نرم دیده نمی شود در مرحلۀ دوم عفونت استخوان به بافت های نرم مجاور گسترش می یابد و التهاب و ادم به وجود آمده و تورمی دردناک دیده می شود به این فاز سلولیت گویند ( باکتری غالب هوازیست ) و در مرحلۀ سوم ضایعه چرکی شدید عفونت به صورت یک آسبه نوسان دار نمایان می گردد ( باکتری غالب بی هوازیست ) که در این مرحله درآسبه بر تجویز آنتی بیوتیک مقدم است. لازم به ذکر است در درمان های پریودنتال قبل از تجویز سیتمیک آنتی بیوتیک ها باید درمان های مکانیکی کامل شود.

ترسیموس : یکی از موارد تجویز آنتی بیوتیک در دندانپزشکی است مگر در مواردی که بر اثر هماتوم یا ادم پس از جراحی به وجود آمده باشد.

وجود ترشحات چرکی : اگر تورمی دارای ترشحات چرکی است که خود به خود از آن خارج می شود باید مورد توجه قرار گیرد.

تشدید یا بدتر شدن علایم بالینی طی 36 ساعت پس از درناژ و درمان جراحی یا عدم ظهور بهبودی طی 48 ساعت پس از درمان که بایستی تجدید نظر در تعویض آنتی بیوتیک تجویز شده قبلی انجام گیرد.

لنفادنو پاتی تب و تاکیکاردی : دمای بالای 38 درجه و نبض بالای 100 که دمای بدن راهنمای دقیقی برای تجویز آنتی بیوتیک نیست زیرا کودکان بر اثر عفونت های خفیف به سرعت تب می کنند در حالی که بیماران پیر علی رغم ابتلا به عفونت های خیلی شدید ممکن است تب نداشته باشند. ضمنا بعضی از عفونت های گرم منفی منجر به تب نمی شوند.

- پروفیلاکسی در بیمارانی که مستعد به ابتلا به اندوکاردیت عفونی هستند.

- پروفیلاکسی در بیمارانی که سیستم ایمنی ( دفاعی ) آنها بر اثر یک بیماری یا دارو درمانی ضعیف شده باشد.

- پیشگیری از عفونت بعد از عمل در جراحی های وسیع و انوازیو دهان.

- در کنترل انتشار عفونت پری کرونیت قبل از بیرون آوردن دندان عامل درمان ژنژیویت اوسراتیو حاد.

- عفونت های حاد پالپ یا بافت پریو در صورتی که مجبور به تعویق انداختن درمان باشیم ولی در این گونه موارد ارزش آنتی بیوتیک قابل سوال است.

- درمان عفونت های شدید ( استئومیلیت حاد ، سلولیت یا اکثیومیکوز ).

- وجود تورم خارج دهانی که این حالت شان دهنده انتشار عفونت به درون فضاهای صورتی می باشد و نیاز به آنتی بیوتیک درمانی دارد که غالبا با تب همراه می باشد.

- زمانی که بیمار دچار پری کورونیت شده و تب داشته باشد این تب نشان دهنده التهاب و عفونت پیش رونده است که ممکن است بیمار از دیسفاژی در هنگام بلع و ترسیموس هم شکایت داشته باشد و بیمار باید تحت پوشش آنتی بیوتیک درمانی قرار گیرد ( پری کرونیت شدید9.

- کاربرد سیتمیک آنتی بیوتیک در درمان درای ساکت لازم نیست ولی اگر بیمار دچار تب و تورم باشد در این صورت آنتی بیوتیک که معمولا پنیسیلین و مشتقات آن انتخاب اولیه می باشد تجویز می گردد.

- در گروهی از بیماران سیتمیک که تحت کشیدن یا اعمال جراحی قرار می گیرند نیاز به آنتی بیوتیک پروفیلاکتیک داشته که در مبحث بیماری های سیتمیک به آنها اشاره شده برای جلوگیری از ایجاد عفونت در محل شکستگی های فک و صورت مصرف آنتی بیوتیک لازم است.