پریودنتیت 

 

به التهاب بافتهای لثه همراه با از دست رفتن چسبندگی لیگامان پریودنتال و ساپورت اتخوانی دلالت می کند. در این بیماری از دست رفتن پیشروند، چسبندگی لثه امکان لقی و نهایتا از دست دادن دندان ها وجود دارد. در طی بیش از یک قرن وجود این بیماری به تجمع پلاک دندانی روی دندان و زیر لثه ارتباط داده شده است با وجود این شواهد جاری مطرح می کنند که پلاک دندانی بخش فلور میکروبی طبیعی انسان است.

به طوری که در بعضی بیماران دارای پلاک دندانی وسیع ضایعات مخرب پریودنشیوم ایجاد نمی شود. در حال حاضر بسیاری از محققین بر این باورند که پریودنتیت در اثر وجود پلاک دندانی به تنهایی ایجاد نمی شود بلکه در نتیجه تغییر نسبت ونه های باکتریال لاک احتمالا به دلیل تغییرات محیط دندانی لثه مانند رژیم غذایی نرم و یا رژیم غذایی حاوی مقادبر زیادی کربوهیدرات قابل تخمیر به وجود می آید با در نظر گرفتن کاهش شیوع پوسیدگی پریودنتیت مزمن علت اولیه از دست دادن دندان در بیماران بالای 35 سال می باشد بررسی آماری در سطح ملی نشان می دهد که 44 % بالغین در مردان مبتلا به این بیماری هستند در موارد بسیاری این موضوع به بهداشت ضعیف تر دهان و عدم مراجعه به دندانپزشک ارتباط دارد علاوه بر این با افزایش شیوع پریودنتیت موارد زیر مطرح می شود

1 - سطح پایین اقتصادی و فرهنگی

2 - افزایش سن

3 - سیگار

4 - دیابت

به نظر می رسد وجود پریودنتیت ممکن است در بیمار ریسک شیوع یا شدت بیماریهای داخلی خاصی را افزایش دهد. بعضی شواهد پریودنتیت را به افزایش ریسک بیماری شریان کرونری ، سکتۀ مغزی ، دیابت ملتیوس پیش رونده وتولد نوزادانی با وزن کم مربوط می کنند. در بیماران مبتلا به پریودنتیت ، ژنژیویت وجود دارد و به تشکیل پریودنتالی قابل ملاحظه منجر می شود.

مهمترین علایم بیماری پریودنتیت : مهمترین علامت پیوره عبارتند از قرمزی ، تورم لثه ، خونریزی ، یا خروج چرک ، بوی بد دهان ، لق شدن و یا افزایش لقی یک یا چند دندان ایجاد فاصله بین دندانها ، جدا شدن لثه  از دندان  و  عمیق شدن شیار بین لثه و  دندان ، تحلیل لثه (  گاها  ) و  درد  مبهم  و یا خارش

داربین دندانها معمولا بیماریهای لثه در مراحل اولیه بدون درد بوده و به همین دلیل ممکن است بیمار متوجه پیشرفت تدریجی آن نگردد و یا توجهی به خونریزی گهگاه آن به هنکام مسواک زدن و یا غذا خوردن نداشته باشد. لذا برای حفظ و سلامت لثه و دندانها لازم است معاینات منظم دندانپزشکی صورت گیرد در بعضی از موارد علیرغم جدا و عمیق شدن شیار لثه ای لبه لثه در محل طبیعی خود به نظر می آید و پیشرفت بیماری ممکن است از دید بیمار پنهان بماند.

سیر بیماری پریودنتیت : اگر التهاب لثه با عدم رعایت بهداشت دهان و دندان ماندگار شود عفونت به بافتهای عمقی تر چون استخوان لانه دندانی و الیاف نگهدارنده دندان سرایت نموده و باعث تحلیل استخوان و اضحلال الیاف نگهدارنده شده و منجر به لقی و از دست دادن دندان می شود.

 

 

نحوۀ پیشگیری از بیماری پریودنتیت : تمیز کردن دندانها توسط مسواک ، نخ ، و خمیر دندان در جلوگیری از بروز بیماریها لثه بسیار موثر است ضمنا مراجعات منظم هر 6 ماه یکبار به دندانپزشک توصیه می گردد.

پریودنتیت یک بیماری مسری است یا نه : خیر ابتلای این بیماری از طریق سرایت صورت نمی گیرد علاوه بر استعداد شخصی وجود عامل به وجود آورندۀ آن که پلاک میکروبی می باشد لازم است توصیه می گردد علی رغم غیر مسری بودن بیماری همشیه از وسایل شخصی استفاده شود.

درمان پریودنتیت : درمان بستگی به شدت بیماری لثه دارد. در مراحل اولیه با یک جرم گیری کامل و تمیز نمودن سطح دندان بیماری از بین می رود. در مراحل پیشرفته تر درمان شامل کورتاژ و جراحی لثه می باشد. در جراحی لثه جراح پریو بعد از بی حس نمودن لثه به آرامی اقدام به برش لثه نموده و آن را کنار می زند و سپس اقدام به برداشتن بافتهای بیمار شده و تمیزو صاف نمودن سطح ریشه دندان نموده و ضمنا فرم لثه و استخوان را صحیح می کند در خاتمه عمل لثه به جای خود برگردانده شده و بخیه زده می شود و نهایتا خمیری که پک جراحی نامیده می شود به منظور محافظت به مدت حداکثر یک هفته بر روی ناحیه عمل گذاشته می شود در پیوره عمق شیار بین لثه و دندان که در مواقع طبیعی بین 5 تا 1 میلیمتر می باشد عمیق شده و پاکت نامیده می شود. پاکت مکان مناسبی برای رشد و فعالیت میکروبها است بدیهی است از شرایط بیماری به علت عمق پاکت امکان پاک کردن کامل آن با مسواک و نخ و دیگر روشهای بهداشتی میسر نمی باشد لذا هدف از عمل جراهی لثه فراهم آوردن شرایطی است که بیمار بتواند دندانها را به راحتی تمیز نماید. بنابراین عمل جراحی لثه یک عمل بازدارنده و ممانعت کننده از پیشرفت بیماری است.