|
ژنژیویت
ژنژیویت به التهابی محدود به بافت های نرم احاطه کنندۀ دندان اطلاق می شود ولی ضایعات التهابی که ممکن است به بریج آلوئولار ، لیگامان ، پریودنتال یا سمنتوم گسترش یابند را در بر نمی گیرد انواع اولیه ژنژیویت در این بخش مورد توجه شما قرار می گیرد در اکثر موارد ژنژیویت در اثر فقدان بهداشت صحیح دهان که منجر به تجمع پلاک دندانی و جرم می گردد اتفاق می افتد با این حال فاکتورهای بسیار دیگری بر حساسیت لثه نسبت به فلور دهان تأثیر می گذارند شیوع ژنژیویت در همه گروههای سنی بالا است اما شیوع واقعی آن به دلیل یک روش اندازه گیری غیر استاندارد به سختی تعیین می شود از نظر کلینیکی تغییرات التهابی قابل تشخیص لثه در دورۀ کودکی شروع و با افزایش سن زیاد میشوند با میزان پلاک دندانی مشابه ، شدت ژنژیویت در بالغین بیش از افراد نا بالغ است در حواشی زمان بلوغ که حداکثر شیوع آن بین سنین 9 تا 14 سالگی اتفاق می افتد و بین سنین 11 تا 17 سالگی شیوع ژنژیویت کاهش می یابد و سپس افزایش آهسته ای دیده می شود به طوری که در دهۀ ششم زندگی شیوع ژنژیویت به 100 درصد می رسد.
در اکثر گروهای سنی شیوع ژنژیویت در زنان نسبت به مردان کمتر است ( هر چند زیان دوره هایی از افزایش حساسیت دارند ) این موضوع ممکن است به بهداشت بهتر دهان زنان ارتباط داشته باشد تا به تفاوت های فیزیولوژیک بین و جنس علاوه بر سنین بلوغ زنان در دوران حاملگی و یا هنگام مصرف داروهای ضد بارداری که در معرض مقدار زیادی پروژسترون قرار می گیرد حساسیت بیشتری به ژنژیویت نشان می دهان و بعد از چنین فاکتورهایی سن ، جنس ، درآمد ، تحصیلات و نژاد در نظرگرفته می شود مطالعات بسیاری نشان داده اند که در همۀ گروههای سنی سیگار با شیوع بالاتر ژنژیویت و بیماریهای پریودنتال وابسته ارتباط دارد همچنین التهاب لثه با شرایط تغذیه ای ضعیف تشدید می شود کمبود ویتامین C و ارتباط آن با ژنژیویت کاملا شناخته شده است.
اگر چه همیشه پریودنتیت بعد از ژنژیویت ایجاد می شود اما اکثر نواحی مبتلا به ژنژیویت سال ها بدون تغییر باقی می مانند و تعداد کمی از آنها به پریدنتیت تبدیل می گردند. درمان ژنژیویت شامل حذف همۀ علت های افزایش دهندۀ حساسیت و بهبود بهداشت دهان به منظور کاهش پلاک دندانی که مسئول تغییرات التهابی است می باشد ولی اکثر برنامه های خود تجویز شدۀ کنترل پلاک موثر نمی باشد مگر آن که توسط یک متخصص اقدامات انجام شده در سطح مطلوب تری اعمال گردد. برداشت مکانیکی پلاک دندانی و استفاده از عوامل شیمیایی نظیر کلروهگزیدن در صورتی که ژنژیویت بعد از بهبود کنترل پلاک و حذف فاکورهای کمک کننده بر طرف نشود بیمار باید از نظر وجود اختلالات سیستمیک زمینه ای که بر این روند تأ ثیر می گذارند ارزیابی شود.
انواع ژنژیویت
|